ابو المظفّر منصور بن عبد الجبار السمعانى ، صاحب مصنّفات نافعه مثل الأنساب سمعانى و تفسير سمعانى و ذيل تاريخ خطيب بغدادى وفات يافت . و ابن خلّكان در وفيات الأعيان آورده كه از جمله مصنّفات سمعانى كتابى است كه مشتمل است بر هزار حديث و آن را روايت كرده از صد شيخ عظيم الشأن ، و در آن كتاب فوايد بسيار است و در تحقيق متون استادان حديث‌گوى ، سبقت از اقران خود ربوده . و هم در اين سال ، از اعاظم علماى حنفيه محمّد بن موسى بن عبد اللّه البلاساغونى التركى ، كه مدّتى مديد فضاى بيت المقدّس به او متعلّق بود و بعد از عزل از قضاى آن بلده متوّلى قضاى دمشق شد و از كمال تعصبى كه در مذهب حنفى داشت از وى منقول است كه مىگفت : اگر من ولايت عامّهء خلايق ، يعنى سلطنت ، داشتم ، از اصحاب شافعيه جزيه مىگرفتم . و همچنين نسبت به مالك نيز مىگفت ، [ درگذشت ] . و در ايّامى كه قاضى دمشق مىخواست كه در مسجد جامع دمشق نصب امام حنفى كند ، بنابراين مردم شام ترك نماز كرده مطلقا چند روز به مسجد جامع نمىآمدند و در دار الخيل ، كه جانب قبلهء مسجد جامع واقع شده كه الحال آنجا مدرسهء امينيّه بنا شده ، نماز كردند . و چون آن عزيمت را فسخ كردند ، مردم باز به مسجد جامع آمدند .